''Το μαγικό ξόρκι της Αποκριάς''-παραμύθι-

Σε μια χώρα μακρινή, στη χώρα του ΖήσεΓέλα, ετοιμάζονται όλοι να υποδεχτούν την Αποκριά. Το Κάστρο των γιορτών ετοιμάστηκε, στολίστηκε με τα πολύχρωμα σημαιάκια του και άνοιξε τις βαριές ξύλινες πόρτες του για να καλωσορίσει μασκαράδες από όλα τα μήκη και τα πλάτη της Γης.

''Καθρέφτης της ψυχής οι ζωγραφιές των παιδιών''

Ζωγραφιές που λένε πολλά, αρκεί να ξέρει κάποιος να τις… ακούσει!

Σύμφωνα με ειδικούς, τα παιδιά με τα σχέδια που φτιάχνουν μιλούν για τη συναισθηματική τους κατάσταση, αποκαλύπτουν τον ψυχισμό τους και «μαρτυρούν» οικογενειακά μυστικά.  Τρεμάμενες γραμμές τραβηγμένες από άπειρα παιδικά χέρια, παιδικές ζωγραφιές, άλλες διστακτικές και άλλες πιο τολμηρές, που απεικονίζουν σπίτια με σκεπή, λουλούδια, ανθρωπάκια, την οικογένεια και τον ήλιο, ακατέργαστα σχήματα, αδέξιες σχεδιαστικές απόπειρες, ακόμη και ακαταλαβίστικες μουντζούρες μιλούν για τη συναισθηματική κατάσταση των μικρών παιδιών, καθρεφτίζουν τον ψυχισμό τους, μαρτυρούν οικογενειακά μυστικά.

''Σχολική αυτοεκτίμηση: ανεβάστε την ψηλά!''

Αν το παιδί σας πηγαίνει κάθε μέρα στο σχολείο σαν να πρόκειται να δουλέψει στα κάτεργα ή κρύβεται πίσω από το διπλανό του, γιατί τρέμει να σηκωθεί στον πίνακα, πιθανόν αυτό που χρειάζεται είναι μια μικρή ώθηση για να πιστέψει περισσότερο στον εαυτό του και τις δυνατότητές του!

Πώς στηρίζουμε το μαθητή που πενθεί.-ΜΕΡΙΜΝΑ-

Ο ρόλος του δασκάλου δεν είναι μόνο η μετάδοση της γνώσης 

αλλά και η προετοιμασία των μαθητών του για την αντιμετώπιση 

των μεγάλων προκλήσεων της ζωής

Πώς στηρίζουμε το μαθητή που πενθεί.

''Nέο μωρό στην οικογένεια – Ζήλια για το αδελφάκι''

O ερχομός ενός νέου μωρού απειλεί να ταράξει την ευαίσθητη ισορροπία που με κόπο αποκτήθηκε από τους γονείς μετά τη γέννηση του πρώτου παιδιού. Aπό τη μια πλευρά είναι πολύ χαρούμενοι για τον ερχομό του νέου μέλους, από την άλλη, όμως, φοβούνται μήπως διαταραχθεί η σχέση με το πρώτο τους παιδί και του δημιουργηθούν προβλήματα κι ερωτηματικά.

''Γιατί δεν μου λέει τίποτα για ό,τι κάνει στο σχολείο;''

Με το που μπαίνει στο σπίτι εμείς θέλουμε να μάθουμε τα «πάντα» για τις ώρες που πέρασε μακριά μας. Κι εκείνο απαντά με ένα απλό… «τίποτα». Μήπως έχουμε κάνει κάποιο λάθος;
Ανοίγουμε την πόρτα του σπιτιού λαχταρώντας να το πάρουμε ξανά στην αγκαλιά μας και να μάθουμε πώς πέρασε τη μέρα του. Ανυπομονούμε να μάθουμε όλα αυτά που έκανε και βίωσε χωρίς εμάς. Κυριευμένοι από την περιέργεια το ρωτάμε «Τι έκανες σήμερα στο σχολείο;» Και εκείνο απαντά απλώς… «τίποτα». Κάθε μέρα το ίδιο. Και κάπου εκεί αρχίζουμε να νιώθουμε αποκλεισμένοι από τον κόσμο του και να αναρωτιόμαστε μήπως του συνέβη τίποτα κακό και δεν θέλει να μας το πει ή μήπως το κάνει από πείσμα, γιατί το «εγκαταλείψαμε» όλη την ημέρα; 

...πράγματα που πίστευα όταν ήμουν μικρή...

Αθώα ψεματάκια των γονιών μας που παρ' όλη την υπερβολή τους, εμείς τα πιστεύαμε!

Δεν ξέρω αν το παθαίνετε και εσείς, αλλά πολύ συχνά αναπολώ με νοσταλγία τα παιδικά μου χρόνια. Χρόνια ανέμελα όπου τα προβλήματά μας ήταν μικρά και ανούσια, παρόλο που στο μυαλουδάκι μας φάνταζαν τεράστια. Θυμάμαι γονείς, παππούδες και γιαγιάδες, να σκαρφίζονται μικρά αθώα ψεματάκια για να πετύχουν τον σκοπό τους: άλλοτε για να με κάνουν να φάω όλο μου το φαγητό και άλλοτε για να κάτσω φρόνιμα. Τις μαγικές εκείνες εποχές που ότι μας έλεγαν, εμείς το πιστεύαμε (τουλάχιστον εγώ)…η αθωότητα της παιδικής ψυχής βλέπετε. Κάτι αντίστοιχο βέβαια δεν κάνουμε και εμείς στα παιδιά μας; 

Πίστευα λοιπόν ότι…  

Τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός. 

''Tρία προβλήματα στο προαύλιο''

Δεν είσαι εκεί για να δεις, όμως, σίγουρα θα μάθεις. Είτε γιατί το μικρό σου θα βγάλει την είδηση πρώτο παράρτημα (ο Κίμωνας μ’ έσπρωξε/έβρισε/έφτυσε) με το που θα γυρίσεις σπίτι, είτε γιατί, αν έχεις πέσει στον τύπο σφίγγα (όπως η κόρη μου, καλή ώρα), θα διαβάσεις μόνη σου τα σημάδια (κατεβασμένα μούτρα στην καλύτερη των περιπτώσεων ή μαυρισμένο μάτι στη χειρότερη)! Όσο για το ρόλο σου, είναι περισσότερο σημαντικός απ’ όσο φαντάζεσαι!

''Το πένθος στα παιδιά''

Η προσπάθεια να κατανοηθεί η έννοια του θανάτου αποτελεί μια δύσκολη πρόκληση για όλους τους ανθρώπους και ίσως ακόμη περισσότερο για τα παιδιά.

Ένας σημαντικός λόγος για τη δυσκολία αυτή είναι ότι η έννοια του θανάτου δεν είναι μια απλή, μη περίπλοκη έννοια. Περιλαμβάνει αρκετές διαστάσεις κάθε μία από τις οποίες αποτελεί κεντρικό στοιχείο σε αυτό που μας λένε τα παιδιά για το θάνατο. Οι διαστάσεις αυτές αφορούν στην έννοια της «καθολικότητας» του θανάτου, στο «αμετάκλητο», στην παύση των λειτουργιών, στην «αιτιότητα» του θανάτου του και στην κάποια μορφή συνέχισης της ζωής.

''Τι είναι φωνολογική επίγνωση και ποια η σημασία της για την ανάγνωση και την γραφή''

Φωνολογική επίγνωση ή φωνολογική ενημερότητα ονομάζουμε την έμφυτη ικανότητα του παιδιού να κατακτά τους κανόνες φωνολογίας της μητρικής του γλώσσας όσον αφορά στον προφορικό λόγο.

Με άλλα λόγια, το παιδί καθώς μαθαίνει να μιλάει και πριν πάει σχολείο, αντιλαμβάνεται ποιοι φθόγγοι ανήκουν στην ελληνική γλώσσα και ποιοι όχι, πως γίνεται η ανάλυση των λέξεων σε συλλαβές και ποιες καταλήξεις ομοιοκαταληκτούν. Η πλήρης φωνολογική επίγνωση πρέπει να υπάρχει πριν το παιδί πάει στο δημοτικό σχολείο γιατί είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την εκμάθηση της ανάγνωσης και της γραφής. Δηλαδή ένα εξάχρονο παιδί θα πρέπει να μπορεί να αναγωρίσει και να παράγει όλα τα φωνήματα και τις συλλαβές της ελληνικής γλώσσας.

''Επάγγελμα γονέας: ο καλύτερος δάσκαλος του παιδιού''

Οι περισσότεροι θα έχετε ακούσει πως το να κάνει ο γονιός μάθημα στο παιδί του είναι καταστροφικό για τη σχέση τους. Κάποιοι μάλιστα από εσάς σίγουρα θα μπορούν να το επιβεβαιώσουν από προσωπική εμπειρία. Στην πραγματικότητα, ο γονιός αποτελεί το «φυσικό δάσκαλο» του παιδιού κατά τη διαδικασία ανάπτυξής του και μάλιστα με μεγάλη αποτελεσματικότητα.

''Επάγγελμα γονέας: Πώς να βοηθήσω το παιδί μου στο διάβασμα.''

Πολλές φορές αναφερόμαστε στο πόσο δύσκολο έχει γίνει ποια το σχολείο και πως το διάβασμα στο σπίτι τρομοκρατεί τόσο τους μαθητές, όσο και τους γονείς τους!

Οι μαθησιακές δυσκολίες, για τις οποίες έχουμε γράψει και διαβάσει πολλά, είναι φυσικά ένας παράγοντας που επηρεάζει το χρόνο και την επίδοση της μελέτης. Γιατί όμως όλα τα παιδιά, ανεξαρτήτως «διάγνωσης» ή «αξιολόγησης», δυσκολεύονται τόσο πολύ στο διάβασμα για την επόμενη μέρα;

''Πώς χτίζεται η εικόνα των παιδιών για τον εαυτό τους;''

Written by Κατερινα Τζαβαρα on 09 October 2013.

Η αυτοεκτίμηση και και η αυτοαντίληψη είναι έννοιες συγγενικές, αλλά εξηγούνται και κατανοούνται με δυσκολία από τα παιδιά, γιατί δεν περιέχουν κάτι «μετρήσιμο» και «χειροπιαστό».

Υπάρχουν γονείς που επαινούν τα παιδιά τους διαρκώς , ανεξάρτητα από την ποιότητα των δεξιοτήτων που επιδεικνύουν , και γονείς που είναι επικριτικοί και κάνουν συνεχώς παρατηρήσεις, ακόμη και πριν δουν ,ολοκληρωμένη ,την προσπάθεια των παιδιών τους.

''Ψυχολογικός πόλεμος στα… θρανία''

Με τη βοήθεια της Αλεξάνδρας Καππάτου, Ψυχολόγου, Παιδοψυχολόγου, Συγγραφέα

Τα περισσότερα παιδιά έχουν δεχτεί στη ζωή τους πειράγματα και κοροϊδευτικά σχόλια από τους συμμαθητές τους. Όταν όμως αυτό συμβαίνει συστηματικά και ένα παιδί γίνεται το «μαύρο πρόβατο» της τάξης, η κατάσταση σοβαρεύει. Η απόρριψη από την ομάδα των συνομηλίκων είναι πολύ οδυνηρή εμπειρία για ένα παιδί και μπορεί να κλονίσει την αυτοπεποίθησή του αλλά και τη σχολική του επίδοση.

Γιατί απομονώνεται;

Ίσως για να προστατεύσει τον εαυτό του από τα δεικτικά σχόλια και τις απειλές, ίσως πάλι γιατί οι άλλοι δεν το δέχονται στον κύκλο τους. «Τα παιδιά αυτά συνήθως είναι πιο ευάλωτα, υπερπροστατευμένα από το οικογενειακό τους περιβάλλον, ντροπαλά, με χαμηλή αυτοεκτίμηση ή μπορεί να διαφέρουν σε σχέση με τα άλλα σε ορισμένα χαρακτηριστικά: μπορεί να είναι αλλοδαπά, να έχουν κάποια ιδιαιτερότητα στην εμφάνιση, για παράδειγμα να είναι πολύ κοντά, πολύ ψηλά, παχουλά, να ντύνονται διαφορετικά ή ακόμα και να είναι πολύ καλοί μαθητές», εξηγεί η κ. Αλεξάνδρα Καππάτου, ψυχολόγος-παιδοψυχολόγος-συγγραφέας.

''Το παιδί στην A Δημοτικού, χρήσιμες συμβουλές για γονείς''

Με τη βοήθεια της Αλεξάνδρας Καππάτου, Ψυχολόγου, Παιδοψυχολόγου, Συγγραφέα

Προσαρμογή

Έφθασε ο καιρός που το παιδί θα πάει στο μεγάλο σχολείο. Από νωρίς έχει προετοιμαστεί για αυτή τη στιγμή και περιμένει με ανυπομονησία αλλά και κάποια ανησυχία. Γνωρίζει ότι θα πρέπει να προσέχει μέσα στη τάξη το δάσκαλο και κάθε μέρα θα έχει σχολικά καθήκοντα για το σπίτι.

Αυτά προκαλούν ανησυχία και στους γονείς που συχνά αναρωτιούνται πως να το χειριστούν. Έχουν ακούσει ότι η σωστή αρχή θα βοηθήσει καθοριστικά το παιδί. Προβληματίζονται όμως αν το παιδί τους θα προσαρμοστεί στην Α δημοτικού, αν θα συγκεντρώνεται, αν θα παραμένει ήσυχο στη τάξη, κυρίως όμως αν θα κάθεται στο σπίτι να διαβάσει.

''Ο γυρισμός των παιδιών στο σχολείο και το στρες που βιώνουν''

Η επιστροφή των παιδιών στο σχολείο μετά τι καλοκαιρινές διακοπές, η ξεγνοιασιά του παιχνιδιού και η ανεμελιά φεύγουν , έρχονται να πάρουν την θέση τους οι σχολικές υποχρεώσεις . Η μετάβαση αυτή θα πρέπει να γίνεται όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα και ευχάριστα γιατί τα παιδιά αποτελούν και αυτά μέρος της κοινωνίας μας το οποία δεν μένουν ανέπαφα από όλες τις εξελίξεις . 

''Ο σημερινός δάσκαλος''

Η εποχή που η εκμάθηση της ανάγνωσης, της γραφής και των τεσσάρων αριθμητικών πράξεων ήταν ο κύριος σκοπός του σχολείου, έχει παρέλθει προ πολλού.
Μαζί της έχει παρέλθει και  η εποχή  της «στοιχειώδους εκπαίδευσης», που δυστυχώς ως όρος χρησιμοποιείται   ακόμη. Οι σχολικές απαιτήσεις έχουν διογκωθεί.
Για να ανταποκριθεί ο σημερινός δάσκαλος  στο έργο του, απαιτείται να είναι ολοκληρωμένος άνθρωπος, θετικός παρατηρητής και ερμηνευτής των γεγονότων και ουσιαστικός και απροκατάληπτος μορφωτής.

''Διαζύγιο: Τι επιπτώσεις έχει στα παιδιά''

Το διαζύγιο είναι ένα γεγονός το οποίο αναμφισβήτητα κλονίζει τον ψυχικό κόσμο του παιδιού. Αν θα μετατραπεί σε τραυματικό εξαρτάται από τις συνθήκες διαβίωσης πριν από το χωρισμό, από τον τρόπο χειρισμού του διαζυγίου και φυσικά από την προσωπικότητα του παιδιού.

Το διαζύγιο έχει επιβλαβείς επιδράσεις στην ψυχή ενός παιδιού όταν πριν από το χωρισμό βίωνε διάφορες εντάσεις μεταξύ των γονιών του, όταν ο ένας γονιός συμπεριφέρονταν με επιθετικότητα και περιφρόνηση προς τον άλλον.

''Οι πέντε μπάλες και η ισορροπία στη ζωή''

Φανταστείτε τη ζωή σας σαν το παιχνίδι του ζογκλέρ, που πετάει διαδοχικά στον αέρα πέντε μπάλες με το ένα χέρι, τις πιάνει με το άλλο και τις ξαναπετάει διαδοχικά για να επαναλάβει την κυκλική διαδικασία όση ώρα διαρκεί η παρουσίασή του. Υποθέστε ότι τα λίγα λεπτά που διαρκεί το παιχνίδι, ισοδυναμούν με τη διάρκεια της ζωής σας.

Ας θεωρήσουμε ότι οι μπάλες είναι οι εξής τομείς της ζωής μας:

Υγεία – Οικογένεια – Εργασία – Φίλοι – Πνεύμα

Σύντομα θα συνειδητοποιήσετε ότι η εργασία είναι η μοναδική μπάλα που είναι κατασκευασμένη από λάστιχο. 

''Φρόυντ ο αδικημένος;''

 Φρόυντ; Ποιος Φρόυντ; Μιλάτε γι αυτόν που πριν από ένα σχεδόν αιώνα μίλησε για αναπτυξιακά στάδια, μηχανισμούς άμυνας και σεξουαλικά ένστικτα; Μάλιστα. Ε, και λοιπόν; Δεν είναι ξεπερασμένος και αυτός και οι θεωρίες του;  Ένας ψυχοθεραπευτής που σέβεται τον εαυτό του δεν μπορεί να αναφέρεται στον Φρόυντ, πόσο μάλλον να χρησιμοποιεί τη θεωρία του για να κάνει διάγνωση και τις τεχνικές του για να θεραπεύσει.

Αυτό μας έμαθαν.  Αυτό κάνουμε.  Κακώς.  Ως φοιτητές πριν από αρκετά χρόνια, αλλά και μέχρι πρόσφατα, θεωρούσαμε τον Φρόυντ ό,τι πιο ξεπερασμένο έχει να προσφέρει η ψυχολογία.  Η διδασκαλία της θεωρίας του αποτελούσε για μας απλά μια ιστορική αναδρομή, όσο κι αν προσπαθούσε αυτή η ταλαίπωρη καθηγήτρια να μας πείσει ότι άξιζε να του αφιερώσουμε σοβαρά λίγο από το χρόνο μας.